Gramofon

Matka Przełożona uwielbia swój gramofon. Ja z drugiej strony mam ochotę rzucić nim o ścianę za każdym razem gdy go słyszę. Siedziałam u niej przez ponad dwie godziny nie wiedząc co powinnam bardziej starać się zignorować, fałszujący gramofon czy jej kazania na temat dobrego zachowania i wymówki, że znikam podczas modlitw. Wiedziałam, że prędzej czy później wezwie mnie do siebie na dywanik. Jedyna dobra wiadomość jest taka, że i gramofon i ona tak bardzo wyprowadzili mnie z równowagi, że zapytałam ją o krzyżyk z gablotki, zanim zdążyłam się powstrzymać. Gdybym miała paranoje pomyślałabym, że to nie ja zadałam to pytanie, lecz ktoś inny pociągnął za moje struny głosowe, ale nie mam paranoji, więc nie będziemy się w to zagłębiać. 

W każdym razie Matka Przełożona nie potrafiła odpowiedzieć na moje pytania, co za bardzo mnie nie zdziwiło i pozwoliła mi wziąć sobie krzyżyk. Być może miała nadzieje, że uratuje to moją duszę. Wtedy ojciec Rodrigo zapukał do gabinetu i poprosił matkę o chwilę swojego czasu.

Byłam już przy drzwiach, kiedy gramofon, prawdopodobnie zaraził się czymś ode mnie i całkiem zwariował. Tak jak już mówiłam gdybym miała paranoje pomyślałabym, że to wszystko przeze mnie, ale wolę obarczyć winą Ojca, który najpierw wytrzeszczył oczy i skropił go wodą święconą, a potem próbował go wyłączyć, klnąc siarczyście. Piski i wycia dochodzące z gramofonu, przekleństwa Ojca i krzyki Matki słyszałam jeszcze długo po tym jak uciekłam z gabinetu i schowałam się za filarem próbując bezskutecznie się uspokoić.

Gdybym musiała spędziłabym cały dzień zamknięta w pokoju z nawiedzonym gramofonem, tylko po to, żeby uzyskać to co właśnie, całkowicie niechcący, uzyskałam. Odpowiedzi.Teraz siedzę w pokoju, opatulona ciszą i wpatruje się w dwie wygrawerowane na tyle krzyża litery: SP. P oznacza Pena, moje nazwisko. Nigdy nie dowiedziałam się co oznacza litera S. Być może tak zaczynało się imię osoby do której wcześniej należał medalion, zanim dostała go mama, aby przekazać go potem Anastazji, która powinna mieć go na szyi, podczas gdy wolno rozkłada się na cmentarzu Almudena. Cisza dudni mi w uszach, szmery ocierają się o kanty mojej świadomości, a chłodny metal rozjaśnia mi umysł i wiem, że wszystkie okropne rzeczy, które przytrafiły się mnie i mojej rodzinie, są związane z miejscem, w którym dobrowolnie się zamknęłam.

https://www.youtube.com/watch?v=vIA40_cX2es