El parloteo

Llevaba 5 minutos arrodillada, que es mi récord personal, cuando se acercó a mí y me preguntó por qué estaba allí, pero de verdad, y si creía en Dios. Cuando dije que sí, casi no le mentí. Todas las cosas que habían sucedido me hicieron más creyente de lo que me gustaría admitir. Cuando lo dije, los restos de los voces desaparecieron completamente y por un tiempo no oí nada. Estaba en la capilla. Antes había odiado este lugar, siempre había habido mucho ruido, pero ahora todo estaba tan tranquilo. Si estuviera tan aturdida como lo había estado las semanas pasadas, probablemente ni siquiera lo notaría, pero por primera vez en mucho tiempo era completamente consciente de lo que me rodeaba y me di cuenta de lo que estaba mirando. Mi colgante.
Padre Rodrigo. Qué sabía de él? Nada. Que tenía un mal genio y le gustaba gritar a las monjas y amenazarlas con la condenación eterna por comer todo el pastel. Tenía unos 50 años y, ahora que lo pienso, su aspecto me quedaba un poco extraño. Psicópata-extraño es lo que quiero decir. Siempre miraba de más. 

Salí corriendo de la capilla, sintiéndome manchada y por primera vez en mi carrera de monja me uní voluntariamente a las hermanas en un invernadero.

Una de las hermanas mayores también se fijó en mi colgante. Había pertenecido a una de las dos hermanas, Maria o Sara, pero no recordaba a cuál, me dijo, embadurnándose con tierra. Habían desaparecido una tras otra, dijo. No, no sabía lo que realmente había sucedido. Sí, el padre Rodrigo había estado aquí cuando había ocurrido todo. No, la Madre Superiora no había estado. Sí, debería callarme y volver a trabajar antes de que Dios me castigara por parlotear. Como si yo fuera la que habia sacado el tema.

Entonces mi madre huyó del convento, el padre Rodrigo se quedó, mientras alguien más (¿mi tía? ¿Sara?) desapareció, así sin más, y ahora que yo estoy aquí, encerrada e indefensa, me pregunto... ¿cómo terminaré yo?

https://www.flickr.com/photos/moonlightstudios/14626721091/

Gramofon

Matka Przełożona uwielbia swój gramofon. Ja z drugiej strony mam ochotę rzucić nim o ścianę za każdym razem gdy go słyszę. Siedziałam u niej przez ponad dwie godziny nie wiedząc co powinnam bardziej starać się zignorować, fałszujący gramofon czy jej kazania na temat dobrego zachowania i wymówki, że znikam podczas modlitw. Wiedziałam, że prędzej czy później wezwie mnie do siebie na dywanik. Jedyna dobra wiadomość jest taka, że i gramofon i ona tak bardzo wyprowadzili mnie z równowagi, że zapytałam ją o krzyżyk z gablotki, zanim zdążyłam się powstrzymać. Gdybym miała paranoje pomyślałabym, że to nie ja zadałam to pytanie, lecz ktoś inny pociągnął za moje struny głosowe, ale nie mam paranoji, więc nie będziemy się w to zagłębiać. 

W każdym razie Matka Przełożona nie potrafiła odpowiedzieć na moje pytania, co za bardzo mnie nie zdziwiło i pozwoliła mi wziąć sobie krzyżyk. Być może miała nadzieje, że uratuje to moją duszę. Wtedy ojciec Rodrigo zapukał do gabinetu i poprosił matkę o chwilę swojego czasu.

Byłam już przy drzwiach, kiedy gramofon, prawdopodobnie zaraził się czymś ode mnie i całkiem zwariował. Tak jak już mówiłam gdybym miała paranoje pomyślałabym, że to wszystko przeze mnie, ale wolę obarczyć winą Ojca, który najpierw wytrzeszczył oczy i skropił go wodą święconą, a potem próbował go wyłączyć, klnąc siarczyście. Piski i wycia dochodzące z gramofonu, przekleństwa Ojca i krzyki Matki słyszałam jeszcze długo po tym jak uciekłam z gabinetu i schowałam się za filarem próbując bezskutecznie się uspokoić.

Gdybym musiała spędziłabym cały dzień zamknięta w pokoju z nawiedzonym gramofonem, tylko po to, żeby uzyskać to co właśnie, całkowicie niechcący, uzyskałam. Odpowiedzi.Teraz siedzę w pokoju, opatulona ciszą i wpatruje się w dwie wygrawerowane na tyle krzyża litery: SP. P oznacza Pena, moje nazwisko. Nigdy nie dowiedziałam się co oznacza litera S. Być może tak zaczynało się imię osoby do której wcześniej należał medalion, zanim dostała go mama, aby przekazać go potem Anastazji, która powinna mieć go na szyi, podczas gdy wolno rozkłada się na cmentarzu Almudena. Cisza dudni mi w uszach, szmery ocierają się o kanty mojej świadomości, a chłodny metal rozjaśnia mi umysł i wiem, że wszystkie okropne rzeczy, które przytrafiły się mnie i mojej rodzinie, są związane z miejscem, w którym dobrowolnie się zamknęłam.

https://www.youtube.com/watch?v=vIA40_cX2es

El crujido

Hola, soy Katalina. No sólo estoy poseída, también soy retrasada. Y olvido cosas. Muy frecuentemente. Lo último que olvidé fue cómo entré en la oficina de la Madre Superiora. Lo que sí recuerdo es estar delante de una vieja vitrina mirando un viejo colgante con una cruz. La cruz era un poco oxidada, un poco polvorienta y se puede decir que el colgante era nada especial. Pero si que era especial para mi.

Lo reconocería siempre. ¿Cuántas veces me amenazaron con esta cruz y con el fuego purificador? Era muy útil, especialmente cuando no quería ir a la iglesia. Era de mi madre y luego se lo dio a mi hermana por su 15 cumpleaños, mirándome a mi como si debiera estar resentida de que yo no fuera la que lo recibió. Pero este colgante no podía ser el mismo que pertenecía a mi hermana. Debería haber sido sólo una copia. El otro fue enterrado con Anastasia, por lo que recuerdo. Pero, ¿lo recuerdo o... no lo recuerdo? ¿Lo llevaba puesto después de volver a casa de... de dónde? Se había ido a algún lugar justo antes de que yo me volviera loca y matara a toda mi familia, pero no puedo recordar a dónde y para qué. Para ser sincera, no recuerdo mucho de esas últimas semanas antes de que tuviera que huir, pero no pensé mucho en ello antes. Probablemente debería haberlo hecho, pero ya veis, soy retrasada.

Salí corriendo de la oficina antes de que alguien me viera y me encerré en mi habitación. Lavé el resto de la sangre que quedaba en el suelo, lo que debí haber hecho al principio si no quería que nadie pensara que tenía una regla enorme o que era una asesina y pensé mucho en lo que recuerdo de antes.

No recuerdo a mi padre, pero murió cuando era pequeña, así que es una excusa razonable. Mi madre era super religiosa y mi hermana también. A mi la religión me importaba una mierda. Todo era normal hasta que un día empecé a desmayarme, por unos minutos al principio, por eso no pensé mucho en ello, pero luego me desperté en el jardín detrás de la casa en medio de la noche. Y ese día recuperé la conciencia en un hoyo detrás de un basurero cubierta de hollín, con la ropa medio quemada. Mientras tanto mi casa, mi familia y mi vida normal habían sido reducidas a cenizas y yo era una fugitiva...
Las tablas del suelo están chirriando desde hace tiempo y creo que hay alguien afuera. ¿Debería abrir la puerta? Los fantasmas no pueden hacer ruidos así, ¿verdad? Si es la Madre Superiora y su interminable surtido de reproches, lo juro por Dios... ¿Pero tal vez debería ser yo quien la reproche? Si, creo que voy a abrir la puerta.

www.2sistershandcrafted.com/product/personalized-solid-bronze-rustic-cross-necklace-dark-sterling-silver-chain

Syrena

W uszach nadal słyszę wycie syreny kartki pogotowia i zdesperowane krzyki siostry, która znalazła ciało. Minął już tydzień odkąd ostatni raz słyszałam głosy, więc moja głowa jest stosunkowo pusta i musi się czymś napełnić. Mogą to być równie dobrze przeraźliwe krzyki.

Próbowałam dowiedzieć się czegoś na temat egzorcyzmów. Zapytałam się o to ojca Rodriga, który przychodzi codziennie do klasztoru, aby nas wyspowiadać, ale ten jedynie popatrzył na mnie jak na małe dziecko i kazał przynieść sobie kawałek ciasta z kuchni. Modlę się o to, aby głosy wybrały go na kolejną ofiarę. Jeśli znowu się pojawią, oczywiście.

Nie tęsknie za nimi. Jest mi o wiele lżej niż wcześniej. Teraz, kiedy już wiem, że nie jestem szalona całodobowo, jedynie tu i ówdzie i nie jest to zależne ode mnie, czuje się o wiele lepiej. Próbowałam znaleźć coś na temat opętań i egzorcyzmów w bibliotece, ale chyba nie jest to temat przeznaczony dla dobrodusznych sióstr, bo nie było na ten temat za wiele, a to do czego udało mi się dogrzebać było mi już znane z filmów. Powiedzmy, że kąpiel w wodzie święconej mi raczej nie pomoże.

Siedzę przy biurku i od 5 godzin wpatruje się w ścianę wymyślając coraz to nowe rodzaje opętania i zaczynam myśleć, że może nie jestem tak całkiem normalna. Głosy w mojej głowie zniknęły, ale nadal coś słyszę. Coś z zewnątrz. Coś co mnie woła, co chce być odkryte. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie słyszałam i zastanawiam się czy nie jest to kolejny etap mojego opętania. Może moja głowa była za mała dla głosów? Może potrzebowały więcej przestrzeni i teraz będą mnie nękać z zewnątrz?

Nadal to słyszę, nie mogę się powstrzymać, musz...

https://pl.pinterest.com/pin/676806650234176811/